Katedra w Mediolanie

Katedra w Mediolanie - jeden z najważniejszym zabytków miasta

Katedrę w Mediolanie (Il Duomo di Milano) odwiedza rocznie ponad 4 miliony ludzi, sto tysięcy osób tygodniowo. Średnia wizyta trwa aż dwie godziny. To samo w sobie mówi dużo o tym, z jak wielkim zabytkiem mamy do czynienia.

Jeszcze nie zdążymy wyjść dobrze ze stacji metra Duomo, a już naszym oczom ukazuje się wspaniała fasada katedry w Mediolanie. Przystajemy na chwilę, by podziwiać przepiękne zdobienia, jednak nie za długo, ponieważ prawdziwe piękno katedry kryje się w jej dekoracjach umieszczonych na starych murach i pięknych witrażach absydy.

Katedra w Mediolanie nocą

Katedra w Mediolanie to ponad sześć wieków historii. Cała budowla jest zrobiona z różowego oraz białego marmuru pochodzącego z Candoglii. Budowa katedry rozpoczęła się w 1386 roku w miejscu, gdzie stała Bazylika Świętej Tekli oraz Santa Maria Maggiore, które później zostały włączone w nową katedrę. W budowę katedry, która - powiedzmy to otwaracie - nigdy nie została zakończona, zostali zaangażowani architekci, rzeźbiarze, artyści oraz tysiące wyspecjalizowanych pracowników. Prace nad katedrą trwają nawet w dniu dzisiejszym. Wszystko po to, żeby zachować ten niepowtarzalny symbol Mediolanu.

Niezwykła wartość artystyczna katedry to setki posągów, przepiękne witraże oraz kwieciste zdobienia. Gigantyczny twór gotyku przechowuje pamięć Mediolanu jako miasta. Nie jest nawet do końca możliwe wymienienie wszystkich zabytkowych elementów, które znajdują się w środku. Warto jednak wspomnieć o Krypcie, w której znajduje się Skarb Katedry (Tesoro del Duomo) oraz oraz szczątki Św. Karola Boromeusza, wybitnego duchownego i przedstawiciela renesansu.

Spacer po dachu katedry

Na koniec nie można zapomnieć o niezapomnianej wizycie na dachu katedry, gdzie widoki są zgoła odmienne, ale jadnakowo zapierają dech w piersiach. Do góry można wjechać windą lub wejść po schodach, jeśli ktoś ma więcej energii. Trzeba poświęcić te parę euro, ale z pewnością warto. Już na samej górze atmosfera zdominowana jest przez niebywały spokój. Stąd można podziwiać wielkość i bogactwo Mediolanu oraz obserwować niewielkie postacie ludzkie przechadzające się po Piazza del Duomo (Plac Katedry). Z bliska można podziwiać misterne rzeźbienia oraz groźne krogulce na murach katedry.

Katedra w Mediolanie jest pierwszą katedrą na świecie, która posiada witraże podświetlane od wewnątrz. System oświetlenia, złożony z 68 lamp o niskim poborze prądu pozwala podziwiać święte obrazy na witrażach także wieczorem i to z zewnątrz. Witraże są podświetlane w weekendy oraz w święta religijne.

Historia powstania katedry w Mediolanie

Katedra wyróżnia się na tle wielu innych katedr gotyckich i jest pod wieloma względami wyjątkowa. Powstała ona wtedy, gdy architektura gotyku była u szczytu swego rozkwitu.

Budowa katedry została zainicjowana w 1386 roku przez arcybiskupa Antonio da Saluzzo i była popierana przez Księcia Mediolanu Gian Galeazo Visconti. Została zaprojektowana zgodnie z duchem gotyku lombardzkiego. W drugiej połowie 1387 roku Książę Visconti postnowił osobiście zająć się projektem. Pragnął, by katedra potwierdziła jego prestiż w Europie. Założył Veneranda Fabbrica, instytucję odpowiedzialną za projektowanie,administrowanie, finansowanie oraz budowę katedry. Budowa katedry wymagała ton marmuru, dlatego Gian Galeazzo zagwarantował stały dostęp do kamieniołomów Candoglii.

W budowli uczestniczyli inżynierowie, architekci oraz rzeźbiarze z całej gotyckiej Europy. Przez ponad 20 lat setki zagranicznych robotników dołączało do budowniczych z Mediolanu, przynosząc doświadczenie, sugestie i umiejętności najlepszych rzemieślników Europy. Wyjaśnia to oryginalny styl katedry, choć z pewnością projekt był w przeważającej mierze oparty na gotyku zaalpejskim, szczególnie reńskim.

Katedra w Mediolanie - widok z zewnątrz

Te początkowe lata to dekady największej świetności placu budowy katedry w Mediolanie, który stał się prawdziwym europejskim centrum różnych kultur, żywą przestrzenią wymiany myśli, doświadczeń i umiejętności przynoszonych przez rzemieślnikówz z krain rozciągających się od Karpat aż po Pireneje. W tym czasie europejska siła robocza doświadczyła czegoś, co już nigdy nie pojawiło się w historii: masowej migracji tysięcy robotników z północy na południe w celu włączenia się w dzieło budowy katedry w Mediolanie. Dlatego katedra może być uważana za najbardziej europejską ze wszystkich katedr Europy.

Gdy w drugiej dekadzie XV wieku skończył się napływ obcej siły roboczej, budowa postępowała mimo zmienionej sytuacji politycznej, militarnej i ekonomicznej. Budowa cały czas była wierna podstawowej zasadzie zgodności z gotykiem. Zmiany nastąpiły wraz z przybyciem do Mediolanu w 1565 roku arcybiskupa Karola Boromeusza oraz jego architekta Pellegrino Pellegriniego. Były to czasy po Soborze Trydenckim, kiedy rozpoczęła się Kontrreformacja, lub - śiślej rzecz ujmując - reforma Kościoła Katolickiego, która miała przeciwstawić się Reformacji. Dlatego arcybiskup Karol Boromeusz postarał się o to, by dopasować budowę katedry do eklezjastycznych trendów, które zaczęły wówczas dominować w papieskim Rzymie oraz do późnej wersji klasycyzmu Michała Anioła. Miało to podkreślać jedność Kościoła w Mediolanie z Rzymem oraz szacunek dla zasady prymatu papieskiego. Z pewnością pojawienie się Św. Karola Boromeusza zostawiło widoczny ślad we wnętrzu katedry, szczególnie w częściach, które są najistotniejsze z punktu widzenia liturgii: prezbiterium, ołtarze boczne, krypta czy baptysterium. Idee Św. Karola wpłynęły i były kontynuowane przez jego następcę kardynała Federico Borromeo w pierwszych projektach fasady autorstwa Pellegrino Pellegriniego i Richino.

Wnętrze katedry w Mediolanie

Po śmierci Boromeuszów i osłabieniu ich duchowych i kulturowych wpływów lojalność Fabbrici, wobec gotyku (wcześniej niechętnie przyjęto nowinki arcybiskupa) szybko zaczęła odrywać decydującą rolę przy dlaszej budowie katedry. Powrócono więc do pierwowzoru. Zachowano co prawda część pomysłów Pellegrino i Richino, ale połączono je z gotyckim projektem Carlo Buzziego z 1645 roku, który w dużej części został dopełniony i uzupełniony przez Carlo Amantiego (1807-1814). Zmienił on jednak oraz znacznie uprościł projekt. Ponadto wpływ neoklasycyzmu zdecydował o tym, że projekt stał się bardziej statyczny, a dekoracje pozbawione spirytualistycznej kwiecistości.

Opracwano na podstawie www.turismo.milano.it, duomomilano.it